Fortis moest en zou de (Nederlandse) activiteiten van ABN AMRO overnemen, en na enig gereken op Belgisch niveau bood Fortis - als onderdeel van een consortium - een mooie prijs voor het aandeel ABN AMRO. Daar was ik toen blij mee en snel heb ik voor een prijs waarvoor je ze nu niet meer kunt kopen, aandelen Fortis voor die mooie winst op ABN AMRO gekocht. Die winst is nu wel meer dan verdwenen. Als er overigens nog iemand is die aandelen Fortis voor "de oude prijs" wil kopen, dan is hij bij mij van harte welkom.
Dankzij een ingreep van de Benelux (nu weten we ten minste dat die ook nog bestaat) is Fortis nu genationaliseerd door die Benelux en is Fortis voor een compleet faillissement behoed. De rekenmeesters van Fortis hebben hun kaart zwaar overspeeld. Of het is toch waar dat de Belgen gewoon alleen maar dom zijn? Wat de ultieme waarheid is kan me niet zoveel meer schelen.
De verantwoordelijken bij Fortis zijn inmiddels naar huis gestuurd met een royale toelage (van mijn geld). Dat is kwalijk. En ik zit nog steeds als klant bij de ABN AMRO, en moet maar hopen dat mijn spaarduiten daar veilig zijn. Dat is ook kwalijk.
Nu zullen er de komende dagen wel allerlei smoezen bedacht worden waarom Fortis niets kon doen aan zijn teloorgang. Nou vergeet het maar. Ze stonden erbij en ze keken ernaar. En ze wisten precies wat er ging gebeuren. En, zoals gezegd, de schuldigen zijn er allang met een aantal miljoenen de man vandoor.
Maar hoe zit het nu met de wankele positie van ABN AMRO? Want die is natuurlijk meegesleept naar de rand van het faillissement van Fortis. De verantwoordelijke voor de overname door Fortis aan die kant, ene Rijkman Groenink, is er ook met een stevig bedrag (van mijn geld) vandoor gegaan. Weinig is nu zo toepasselijk als die laatste naam: rijk is hij en een groentje in het zaken doen is hij ook.
De Rabobank dan nu maar? Dat is tenslotte de enige "triple a" bank in Europa. Dat heb ik niet van mezelf of van de tv-reclame,maar van mijn account manager bij de ABN AMRO.
29 september 2008
01 september 2008
HCC tekent eigen doodvonnis
De HCC, de club van wat oudere computerliefhebbers, heeft vorig jaar al een (zeer) slechte beurt gemaakt door de HCC-dagen niet te organiseren. Veel leden zijn immers uitsluitend lid geworden om deze computerbeurs gratis te kunnen bezoeken?
Het, ongetwijfeld wijze, nieuwe bestuur van de HCC heeft nu eerst bekend gemaakt dat de band tussen de HCC en de uitgever van Computer Totaal verbroken is, en vervolgens dat de "HCC-dagen nieuwe stijl" er dit jaar aankomen. En wat het mooiste is: De leden van de HCC krijgen naar liefst 50% korting op de toegangsprijs,mits ze hun kaartje vooraf online bestelen. Met andere woorden: De leden van de HCC moeten gaan betalen voor hun eigen computerbeurs.
Met nog andere woorden, de HCC pakt de twee grootste trekpleisters van de vereniging een voor een weg. Het tijdschrift en de beurs. Het zal nu wel snel helemaal afgelopen zijn met de HCC, want ook over die "HCC-dagen nieuwe stijl" is al een tipje van de sluier opgetild. Er zullen minder kleine stalletjes zijn, waar leuke koopjes te halen waren, en er zal opnieuw meer aandacht komen voor gaming, iets waar het standaard-HCC-lid (al wat ouder) niet echt op zat te wachten.
Dames en heren van de HCC, we weten allemaal dat het niet goed met de vereniging ging. Maar wat anders dan een eerste (forse) stap richting opheffing betekenen de bovenstaande maatregelen? Moeten we nu werkelijk zo blij zijn dat we moeten gaan betalen voor de beurs, en dat daar meer aandacht voor gaming komt? En, ik zou het bijna vergeten, dat Playboy en de Telegraaf daar een prominente plaats zullen gaan innemen?
Ik geloof dat ik de eer maar aan mijzelf houd en het lidmaatschap van de HCC maar ga opzeggen.
Het, ongetwijfeld wijze, nieuwe bestuur van de HCC heeft nu eerst bekend gemaakt dat de band tussen de HCC en de uitgever van Computer Totaal verbroken is, en vervolgens dat de "HCC-dagen nieuwe stijl" er dit jaar aankomen. En wat het mooiste is: De leden van de HCC krijgen naar liefst 50% korting op de toegangsprijs,mits ze hun kaartje vooraf online bestelen. Met andere woorden: De leden van de HCC moeten gaan betalen voor hun eigen computerbeurs.
Met nog andere woorden, de HCC pakt de twee grootste trekpleisters van de vereniging een voor een weg. Het tijdschrift en de beurs. Het zal nu wel snel helemaal afgelopen zijn met de HCC, want ook over die "HCC-dagen nieuwe stijl" is al een tipje van de sluier opgetild. Er zullen minder kleine stalletjes zijn, waar leuke koopjes te halen waren, en er zal opnieuw meer aandacht komen voor gaming, iets waar het standaard-HCC-lid (al wat ouder) niet echt op zat te wachten.
Dames en heren van de HCC, we weten allemaal dat het niet goed met de vereniging ging. Maar wat anders dan een eerste (forse) stap richting opheffing betekenen de bovenstaande maatregelen? Moeten we nu werkelijk zo blij zijn dat we moeten gaan betalen voor de beurs, en dat daar meer aandacht voor gaming komt? En, ik zou het bijna vergeten, dat Playboy en de Telegraaf daar een prominente plaats zullen gaan innemen?
Ik geloof dat ik de eer maar aan mijzelf houd en het lidmaatschap van de HCC maar ga opzeggen.
27 augustus 2008
Teakfonds failliet
Vanochtend las ik in een nieuwsbrief dat het verkoopkantoor van het teakfonds Terra Vitalis failliet is. Er stond weliswaar bij dat, volgens de beurswaakhond, beleggers in de Stichting Terra Vitalis zich geen zorgen hoeven te maken, omdat de stichting juridisch los staat van het verkoopkantoor, maar ik zou me als belegger in teakbossen toch maar zorgen gaan maken.
Ik heb een paar jaar geleden al in de voorganger van dit blog (overigens nog steeds online; zie de rechterkolom) geschreven dat ik niets zie in het beleggen in teakhout. Ik herhaal hier het hoofdargument, tevens het gemakkelijkst te begrijpen argument, nog even:
Teakbomen doen er 80 (tachtig) jaar over voordat ze bruikbaar zijn om "geoogst" te worden voor de houtproductie. Dus al die mensen die in glossy magazines zo trots tussen hun belegging in teak rondliepen hebben zich niet voldoende gerealiseerd (en zijn er vast niet op gewezen) dat zij weliswaar investeerden in de aanplant van nieuwe teakbomen, maar dat zij zelf het "oogsten" van die bomen niet meer zouden meemaken. Misschien hun kinderen. Als Terra Vitalis tenminste het eeuwige leven zou hebben. Quod non.
Ik heb het hierboven - bij dat wandelen tussen het teakhout - over de prachtig uitgevoerde "advertorials" van vele pagina's door Terra Vitalis in bladen als National Geographic Magazine. Zelfs als Terra Vitalis volledig te goeder trouw zou zijn, zou een belegging in legaal geplant en geoogst teakhout - naar mijn stellige overtuiging van een paar jaar geleden en van vandaag - een utopie zijn. Geen enkel product met een "doorlooptijd" van 80 jaar kan op een economisch verantwoorde manier geëxploiteerd worden.
De enige manier om bossen van teakhout in stand te houden is door geen teakhout te kopen. Een andere manier is er niet. Het faillissement van het verkoopkantoor van Terra Vitalis bewijst dit nog eens.
Ik heb een paar jaar geleden al in de voorganger van dit blog (overigens nog steeds online; zie de rechterkolom) geschreven dat ik niets zie in het beleggen in teakhout. Ik herhaal hier het hoofdargument, tevens het gemakkelijkst te begrijpen argument, nog even:
Teakbomen doen er 80 (tachtig) jaar over voordat ze bruikbaar zijn om "geoogst" te worden voor de houtproductie. Dus al die mensen die in glossy magazines zo trots tussen hun belegging in teak rondliepen hebben zich niet voldoende gerealiseerd (en zijn er vast niet op gewezen) dat zij weliswaar investeerden in de aanplant van nieuwe teakbomen, maar dat zij zelf het "oogsten" van die bomen niet meer zouden meemaken. Misschien hun kinderen. Als Terra Vitalis tenminste het eeuwige leven zou hebben. Quod non.
Ik heb het hierboven - bij dat wandelen tussen het teakhout - over de prachtig uitgevoerde "advertorials" van vele pagina's door Terra Vitalis in bladen als National Geographic Magazine. Zelfs als Terra Vitalis volledig te goeder trouw zou zijn, zou een belegging in legaal geplant en geoogst teakhout - naar mijn stellige overtuiging van een paar jaar geleden en van vandaag - een utopie zijn. Geen enkel product met een "doorlooptijd" van 80 jaar kan op een economisch verantwoorde manier geëxploiteerd worden.
De enige manier om bossen van teakhout in stand te houden is door geen teakhout te kopen. Een andere manier is er niet. Het faillissement van het verkoopkantoor van Terra Vitalis bewijst dit nog eens.
17 augustus 2008
Damn Small Linux
Ik heb nog een oude laptop in mijn bezit, met slechts 64 MB geheugen en een harddisk van een of een paar GB. "Daar kun je dus niets mee", denken de meeste mensen. Vergeet het maar. Ik heb er op dit moment de live cd van Damn Small Linux in gezet en hij loopt als een trein. Deze Linux-distributie vraagt vrijwel geen geheugen. 48 MB is genoeg om hem goed te laten draaien. Maar 64 MB is natuurlijk een prachtige weelde aan geheugen.
En wat kun je er dan mee? Surfen op het web bijvoorbeeld. Ik zit dit stukje nu te schrtijven vanuit Firefox, en zoals u ziet gaat dat prima. En dat brengt me op het eigenlijke onderwerp van dit stukje. Iedereen koopt steeds maar krachtiger computers, met steeds maar snellere processoren en steeds maar meer geheugen. Maar realiseert u zich dat uitsluitend Microsoft u daartoe "dwingt"? Om Windows Vista op te starten en draaiende te houden (en dan doet u er verder nog niets mee, maar laat u gewoon een besturingssysteem draaien) hebt u toch minimaal wel 2 gigabyte geheugen nodig. Dat is dus nogal wat meer dan die 48 MB die Damn Small Linux vraagt!
Ik vind het prima wanner u zware games wilt spelen en daarvoor een pc met veel resources "nodig hebt", maar wanneer u - zoals de meeste mensen - wat op het web surft, een beetje e-mailt en af en toe een stukje schrijft met een tekstverwerker die eenvoudig mag zijn )en die bijvoorbeeld geen kolommen hoeft te maken, of ingewikkelde inhoudsopgaven, kunt u net zo goed uw antieke pc weer uit de mottenballen halen en er Damn Small Linux op uitproberen. Of u kunt Xubuntu proberen. Dat kan wat meer en heeft minimaal zo'n 256 MB geheugen nodig en zo'n 4 GB aan harddisk-ruimte.
Want al die gigabytes aan geheugen die u in een computerwinkel worden aangepraat - het kan niet vaak genoeg gezegd worden - hebt u alleen en uitsluitend nodig om uw Windows besturingssysteem, en daarmee Microsoft, te bevredigen. Daar ziet u verder niets voor terug. Aleen Microsoft ziet u bij de aankoop van die zwaarlijvige pc weer een nieuwe versie van Windows kopen. En de computerwinkel (en -fabrikant) ziet u natuurlijk ook die zware pc kopen.
De hardware-industrie en de software-industrie hebben op die manier daarom een soort pact gesloten om u er elke paar jaar van te 'overtuigen' dat u een nog zwaardere pc of laptop nodig hebt. Daarom verkopen ze u steeds Windows erbij op een nieuwe pc, en geen Linux. Want dan zou blijken dat u die nieuwe pc helemaal niet nodig hebt!
Dit moest ik even kwijt toen ik dit oude laptopje van een jaar ot tien, vijftien geleden weer eens naar volle tevredenheid aan de praat kreeg met Damn Small Linux. En dan wel de allernieuwste versie van Damn Small Linux. Het is maar dat u zich dit realiseert voor u weer een nieuwe, zware, computer gaat kopen.
En wat kun je er dan mee? Surfen op het web bijvoorbeeld. Ik zit dit stukje nu te schrtijven vanuit Firefox, en zoals u ziet gaat dat prima. En dat brengt me op het eigenlijke onderwerp van dit stukje. Iedereen koopt steeds maar krachtiger computers, met steeds maar snellere processoren en steeds maar meer geheugen. Maar realiseert u zich dat uitsluitend Microsoft u daartoe "dwingt"? Om Windows Vista op te starten en draaiende te houden (en dan doet u er verder nog niets mee, maar laat u gewoon een besturingssysteem draaien) hebt u toch minimaal wel 2 gigabyte geheugen nodig. Dat is dus nogal wat meer dan die 48 MB die Damn Small Linux vraagt!
Ik vind het prima wanner u zware games wilt spelen en daarvoor een pc met veel resources "nodig hebt", maar wanneer u - zoals de meeste mensen - wat op het web surft, een beetje e-mailt en af en toe een stukje schrijft met een tekstverwerker die eenvoudig mag zijn )en die bijvoorbeeld geen kolommen hoeft te maken, of ingewikkelde inhoudsopgaven, kunt u net zo goed uw antieke pc weer uit de mottenballen halen en er Damn Small Linux op uitproberen. Of u kunt Xubuntu proberen. Dat kan wat meer en heeft minimaal zo'n 256 MB geheugen nodig en zo'n 4 GB aan harddisk-ruimte.
Want al die gigabytes aan geheugen die u in een computerwinkel worden aangepraat - het kan niet vaak genoeg gezegd worden - hebt u alleen en uitsluitend nodig om uw Windows besturingssysteem, en daarmee Microsoft, te bevredigen. Daar ziet u verder niets voor terug. Aleen Microsoft ziet u bij de aankoop van die zwaarlijvige pc weer een nieuwe versie van Windows kopen. En de computerwinkel (en -fabrikant) ziet u natuurlijk ook die zware pc kopen.
De hardware-industrie en de software-industrie hebben op die manier daarom een soort pact gesloten om u er elke paar jaar van te 'overtuigen' dat u een nog
Dit moest ik even kwijt toen ik dit oude laptopje van een jaar ot tien, vijftien geleden weer eens naar volle tevredenheid aan de praat kreeg met Damn Small Linux. En dan wel de allernieuwste versie van Damn Small Linux. Het is maar dat u zich dit realiseert voor u weer een nieuwe, zware, computer gaat kopen.
11 augustus 2008
Balkenende in China
Onze premier, JPB, heeft de openingsceremonie van de Olympische Spelen bijgewoond. Daar heb ik al eerder iets over geschreven en dat laat ik nu rusten. Maar verder heeft het afgelopen weekend helaas weer moeten bewijzen dat onze premier zich verre van representatief gedraagt. Het was in Peking eigenlijk meer dan een beetje gênant om hem te zien optreden.
Op zaterdag bezocht onze premier het Olympische dorp. Hij kreeg bij de ingang een mooi cadeau aangeboden, maakte een twintigtal buiginkjes en werd er toen discreet op gewezen dat hij het cadeau achterstevoren hield. Hij lachte luid en zei iets wat erop leek alsof hij deze kant ook wel mooi vond. Na wat onhandig gescharrel van zijn kant, werd het cadeau door een van de aanwezige Chinese dames met de juiste kant naar de camera gezet.
Ik vind dat zoiets niet kan als je al zolang premier van een land bent. Heeft deze man nu werkelijk nooit een grondige coaching in "optreden in het publiek" gehad? Of heeft hij die wel gehad maar er niets van geleerd? Ik dacht toch echt dat de RVD ook nog eens instructies gaf voor dit soort openbare ontmoetingen.
Nog gênanter vond ik de ontmoeting met zijn Chinese ambtsgenoot. Hij rende op de verschrikte Chinees af, greep diens hand als of hij hem met een judogreep wilde vloeren, en begon die hand dermate heftig te schudden dat de Chinese premier niet alleen met moeite zijn evenwicht kon bewaren, maar ook zijn eeuwige glimlach verdween en plaats maakte voor een soort angstige grijns. Tegelijkertijd maakte JPB weer een zeer groot aantal snelle buiginkjes, die de angst voor een judo-aanval ongetwijfeld vergrootten bij zijn ambtgenoot.
Dit vond ik echt een dieptepunt in het optreden in het openbaar van onze premier. Als hij een informele ontmoeting buiten het zicht van de camera heeft, moet hij zelf maar weten hoe hij zich gedraagt. Of wanneer hij Nederlandse atleten ontmoet mag hij van mij ook zijn gang gaan op zijn eigen manier.
Maar hoe kun je nu verwachten dat de Chinese premier het gesprek met onze premier serieus neemt, wanneer de eraan voorafgaande begroeting voor het oog van de wereldpers een soort Laurel-en-Hardy-achtige vertoning is.
Ik weet niet wat we eraan moeten doen. We zijn gezegend met een premier die zijn papierwerk misschien wel goed doet (daar weet ik te weinig van), maar die zich in het openbaar geen houding kan geven.
Ik dacht dat het soort hoogwaardigheidsbekleders als een premier zorgvuldig begeleid werd door bijvoorbeeld de RVD. Dit blijkt niet het geval te zijn. Onze premier heeft ons land te kijk gezet, voor het oog van de wereld, en dat neem ik hem kwalijk.
Op zaterdag bezocht onze premier het Olympische dorp. Hij kreeg bij de ingang een mooi cadeau aangeboden, maakte een twintigtal buiginkjes en werd er toen discreet op gewezen dat hij het cadeau achterstevoren hield. Hij lachte luid en zei iets wat erop leek alsof hij deze kant ook wel mooi vond. Na wat onhandig gescharrel van zijn kant, werd het cadeau door een van de aanwezige Chinese dames met de juiste kant naar de camera gezet.
Ik vind dat zoiets niet kan als je al zolang premier van een land bent. Heeft deze man nu werkelijk nooit een grondige coaching in "optreden in het publiek" gehad? Of heeft hij die wel gehad maar er niets van geleerd? Ik dacht toch echt dat de RVD ook nog eens instructies gaf voor dit soort openbare ontmoetingen.
Nog gênanter vond ik de ontmoeting met zijn Chinese ambtsgenoot. Hij rende op de verschrikte Chinees af, greep diens hand als of hij hem met een judogreep wilde vloeren, en begon die hand dermate heftig te schudden dat de Chinese premier niet alleen met moeite zijn evenwicht kon bewaren, maar ook zijn eeuwige glimlach verdween en plaats maakte voor een soort angstige grijns. Tegelijkertijd maakte JPB weer een zeer groot aantal snelle buiginkjes, die de angst voor een judo-aanval ongetwijfeld vergrootten bij zijn ambtgenoot.
Dit vond ik echt een dieptepunt in het optreden in het openbaar van onze premier. Als hij een informele ontmoeting buiten het zicht van de camera heeft, moet hij zelf maar weten hoe hij zich gedraagt. Of wanneer hij Nederlandse atleten ontmoet mag hij van mij ook zijn gang gaan op zijn eigen manier.
Maar hoe kun je nu verwachten dat de Chinese premier het gesprek met onze premier serieus neemt, wanneer de eraan voorafgaande begroeting voor het oog van de wereldpers een soort Laurel-en-Hardy-achtige vertoning is.
Ik weet niet wat we eraan moeten doen. We zijn gezegend met een premier die zijn papierwerk misschien wel goed doet (daar weet ik te weinig van), maar die zich in het openbaar geen houding kan geven.
Ik dacht dat het soort hoogwaardigheidsbekleders als een premier zorgvuldig begeleid werd door bijvoorbeeld de RVD. Dit blijkt niet het geval te zijn. Onze premier heeft ons land te kijk gezet, voor het oog van de wereld, en dat neem ik hem kwalijk.
Abonneren op:
Posts (Atom)