De BBC revancheert zich

Ik heb een tijdje geleden geschreven dat de detective-serie op tv helemaal overgenomen is door de Scandinaviërs. Gelukkig heeft de BBC niet stilgezeten, na enkele lelijke missers, en hebben de Britten weer een product op de buis gezet van hoge kwaliteit: Aurelio Zen heet de serie en daarin zien we weer dat de Engelsen het vak nog niet verleerd hebben.

De serie gaat over een politiebureau in Rome, waar iedereen min of meer corrupt is, behalve deze Aurelio Zen. De locaties zijn mooi tot prachtig, de acteerprestaties, het camerawerk en de regie zijn prima en de verhalen zitten goed in elkaar. Het zijn (voorlopig?) verhalen die gebaseerd zijn op boeken, en dat helpt altijd. Het is nu eenmaal niet mogelijk om jarenlang goede verhalen te schrijven voor tv-series, en dan nog in een tempo waarin een auteur in het echte leven nooit werkt. 

Ik heb maar één puntje van kritiek: de karakters gedragen zich zo door-en-door Engels, dat het eigenlijk gaat over een Londens politiebureau dat op onverklaarbare wijze midden in Rome blijkt te staan. Maar dat detail vergeef ik de makers graag. Dat hitsige Italiaanse gedoe is niets voor mij.

De BBC neemt met Aurelio Zen op een waardige manier revanche op de Deense, Noorse en Zweedse collega's. De BBC-detective is terug na enkele zeer matige tot slechte producten!

De laatste Frost

Wat een teleurstelling was het kijken naar de laatste, dubbele, aflevering van "A Touch of Frost"! Dat het spel net erg geïnspireerd was in die aflevering kan de acteurs vergeven worden, gezien het feit dat het de laatste aflevering was. Maar wat hadden de scenarioschrijvers er een potje van gemaakt! En dan heb ik het nog niet eens over de hoofd-verhaallijn van die aflevering. Die was ook al uitermate zwak. Nee, het gaat mij om de manier waarop de schrijvers zich van de hoofdfiguren ontdeden.

Frost trouwde met een vrouw die hij nog maar net kende, terwijl we al die jaren gezien hebben dat de ene na de andere relaties met een vrouw uiteindelijk misloopt. En plotseling, in de laatste aflevering vindt hij de ware, en trouwt met haar terwijl hij haar nog maar net kent? Volledig ongeloofwaardig!

En dan was er de zeer "gezochte" dood van de altijd trouwe en goedgeluimde collega George. Een personage dat vanaf de eerste afleveringen in de serie zit en nooit een vlieg kwaad heeft gedaan hoort natuurlijk niet in de laatste aflevering op een uiterst ongeloofwaardige manier om het leven te komen. En dan nog wel op het moment waarop hij Frost naar de kerk rijdt om diens zo ongeloofwaardige bruiloft te vieren. Wat een onzin! Mocht George nu echt niet blijven leven?

Laten we die laatste aflevering maar snel vergeten en wachten op de box met alle afleveringen van "A Touch of Frost" op dvd. In Engeland is hij er al. Dan kunnen we nog eens genieten van de echte Jack Frost. En van George. Ik weiger dat idiote einde te onthouden en ga te gelegener tijd nog eens genieten van de oude afleveringen!

The woman in White

Ik heb in mijn 'normale' blog kort geleden een stukje over Wilkie Collins geschreven. Hij is de auteur van het in de titel van dit stukje genoemde boek.

Ik ben in dat blog geëindigd met de opmerking dat het jammer is dat Wilkie Collins niet naast bijvoorbeeld zijn vriend Dickens een plaats in de wereldliteratuur gekregen heeft.

Bij nadere studie is mij gebleken dat in ieder geval het boek "The Woman in White" wel degelijk de tand des tijds heeft doorstaan.

Zeker als film. Er zijn in de loop der jaren diverse films van gemaakt en (minstens) twee tv-series. En de grote Andrew Lloyd Webber heeft er een paar jaar geleden een musical van gemaakt.

Van de film- en tv-versies heeft alleen de meest recente het ook tot een dvd gebracht. Maar aangezien die maar twee uur duurt, kan die versie nauwelijks recht doen aan het boek.

Met de musicalversie uit 2004 schijnt het niet goed gegaan te zijn. Er kwam in London nogal wat kritiek op de voorstelling, waarna Lloyd Webber het stuk bewerkte tot versie 2.0. Maar ook die versie verdween betrekkelijk snel uit het Londonse theater.

De vervolgens in Amerika uitgebrachte -sterk ingekorte- versie verdween ook al na 109 voorstellingen.

Conclusie: Lees het boek! Het is een fraai mysterieus verhaal, dat voor zijn tijd (ca. 1860) vlot verteld wordt in de vorm van vertellingen door de achtereenvolgende hoofdpersonen.