Batterij verwisselen in een ASUS Transformer tablet

Ik heb nu twee jaar een Asus Eee pad Transformer TF101 tablet, en hij bevalt me prima. Maar ongeveer een maand geleden begon mijn batterij kuren te krijgen.Uiteindelijk was hij in een kwartier leeg en vervolgens weer in een kwartier volledig opgeladen. Als het zover is, dan weet iedereen die ooit een elektronisch aparaat met een batterij gehad heeft dat de batterij zijn levenscyclus heeft voltooid. Niets meer mee te beginnen.Nieuwe batterij kopen.

Bij de meeste apparaten koop je dan in de winkel gewoon een nieuwe batterij, je schuift hem erin en je kunt weer een paar jaar vooruit. Maar een tablet kun je niet open maken (ik weet ook niet waarom) en dus word je verondersteld een comlete nieuwe tablet te kopen als de batterij aan het einde van zijn leven gekomen is. Nou ben ik niet armlastig, maar ik bven ook niet Gekke Gerrit, die na twee jaar zijn tablet in de container gooit en daarna voor EUR 400 weer vrolijk een nieuwe gaat kopen. Zo ben ik niet opgevoed.

Eerst dus maar eens Googelen naar "battery Asus Transformer". Dan blijkt dat nieuwe batterijen voor dat apparaat "all over the internet" te koop zijn. Er zullen dus wel meer mensen zijn met dit probleem. Anders zit er geen handel in. Asus geeft een jaar garantie op batterijen, dus dat schiet ook niet erg op. Bovendien heeft de reparatie-afdeling van Asus niet zo'n beste naam. Gaat u maar eens kijken op de Facebook pagina van Asus Benelux.

Die is erg verhelderend als het over reparaties gaat. Daaruit heb ik begrepen dat, 1) ze je reparatie niet in behandeling nemen als er ook maar een micro-byte op staat die er niet oorsponkelijk op stond. Je moet hem dus helemaal terugzetten naar fabrieksinstellingen en raakt daarbij allerlei data en instellingen kwijt.

2) Als ze hem wel in behandeling nemen sturen ze hem naar een dorp in een obscuur Oost-Europees land, waarvan de naam bij mij geen bel doet rinkelen, en ALS hij dan al terugkomt (we hebben het tenslotte over Oost-Europa) is hij in het gunstigste geval slechts licht beschadigd, maar in vrijwel alle gevallen niet gerepareerd. Sommige mensen hebben hun ding meerdere retourtjes naar Oost-Europa laten maken en zijn hem in totaal enkele maanden kwijt geweest, zonder dat er iets veranderd was. Nou, daar heb ik geen zin in.

Nu blijken er op YouTube enkele filmpjes te staan waarop je precies kunt zien hoe je de batterij zelf kunt verwisselen. Het klamme zweet stond me wel in de handen na het bekijken van die video's, maar goed, het kan. En alles is beter dan je tablet een half jaar kwijt zijn en hem met een paar lelijke krassen of barsten weer terug te krijgen! En (zie de Facebook pagina van Asus) als je dan over die krassen of barsten klaagt krijg je te horen dat die er al op zaten.

Ik heb dus eerst maar eens een batterij besteld (ongeveer EUR 70). Vervolgens bleek ik het juiste gereedschap niet te hebben. Maar daar is iets aan te doen. Je gaat naar Deal Extreme in Hong Kong, bestelt een gereedschapsetje voor USD 4,40, dat dan ook nog eens gratis over de hele wereld verstuurd wordt, en je kunt aan de gang. Ter vergelijking: bij Nederlandse postorderbedrijven ben je voor een vergelijkbaar gereedschapsetje ongeveer EUR 12 kwijt, plus EUR 4 verzendkosten. Kijk dus voor leuke dingetjes altijd eerst bij Deal Extreme!

Nadat ik de batterij en het gereedschapsetje een paar weken heb laten liggen om moed te verzamelen, ben ik eergisteren aan de slag gegaan. Ik heb over de eigenlijke klus maar een paar opmerkingen. De belangrijkste is: het is gelukt en alles ging precies zoals je op YouTube kunt zien! De mooie aliminium rand die om het apparaat zit en de twee helften bij elkaar houdt is er weliswaar heel moeilijk af te halen en ziet er na afloop niet meer zo mooi uit als eerst, maar je krijgt hem er weer om en pas als je goed kijkt zie je dat hij niet meer puntgaaf is.

Tweede opmerking: ik ben het apparaat geen daag kwijt geweest en heb het in de periode waarin de batterij niet meer werkte gewoon kunnen gebruiken aan de oplader. Derde opmerking: het plastic afdekplaatje dat voor de lens van mijn camera zit was troebel geworden dooradt er van binnen stof op zat. Dat heb ik gelijk ook goed schoon kunnen maken, waardoor de foto's van de tablet nu niet meer wazig zijn. Laatste opmerking: Ik betwijfel of ik ooit nog een apparaat van Asus zal kopen.

Maar ik doe het toch waarschijnlijk nooit meer (het verwisselen van een batterij van een tablet), want het klamme zweet komt je toch wel in de handen te staan, omdat wij westerlingen nu eenmaal niet van die fijnbesnaarde vingertjes hebben als de Chinese meisjes die hem in elkaar hebben gezet. Je moet een paar erg kleine elektronische aanslutingen losmaken om bij de batterij te kunnen komen (geen probleem), maar je moet ze ook weer vastzetten (en daar heb je die Chinese vingertjes voor nodig). Vandaar dat die Oost-Europeanen die apparaten allemaal mollen.

En dat gereedschap heb je ook echt hard nodig. Je hebt en schroevendraaier nodig met (magnetische!) bitjes van in ieder geval maat 000 en maat T5. Verder heb je een plastic apparaatje nodig waarmee je de aluminium ring die om het appraat zit er netjes af kunt wrikken. Als je dat niet hebt kun je het wel vergeten.
Hoe dan ook, ik zit dit stukje nu op mijn Eee pad Transformer TF101 met toetsenbord te typen, met een gloednieuwe batterij erin. Ik kan weer twee tot drie jaar voorut. En dan is het natuurlijk wel de moeite waard om een nieuwe tablet te kopen. Dan is de techniek weer een sprong verder.

De moelijkheidsgraad van bladmuziek (update) en meer

Geruime tijd geleden heb ik de moeilijkheidsgraad van bladmuziek hier ook al eens behandeld. Een van de pagina's waar ik toen naar verwees ( http://home.wanadoo.nl/mkalk/componisten/index.html#Speelniveau) is sindsdien aanmerkelijk verbeterd. Je kunt de muziek nu niet alleen gerangschikt op niveau bekijken, maar ook per componist, en daarbinnen gerangschikt op niveau. Alles netjes geformatteerd. En vaak met links naar YouTube, hoewel daar ook dode links tussen zitten.
Je kunt dus gelijk kijken welke stukken van je lievelingscomponist(en) waarschijnlijk binnen je bereik liggen. Andere plaatsen waar vaak een bruikbare aanduiding van de moeilijkheidsgraad te vinden is, zijn de sites van bedrijven die bladmuziek verkopen of digitaal verspreiden. Een voorbeeld van de eerste categorie is http://www.sheetmusicplus.com en een voorbeeld van de tweede categorie is http://www.pianostreet.com.
Het blijft natuurlijk een hachelijke onderneming om aan muziek moeilijkheidsniveaus toe te kennen. De schaal bij de meeste sites loopt van 1 tot 10, maar ik heb ook wel eens schalen gezien (vraag me niet waar) waarbij (ik geloof) 8 het hoogste niveau was. Toch is zo'n schaalaanduiding nuttig, zeker als je geen leraar hebt. Maar ik raad iedereen die nog niet het niveau bereikt heeft waarop hij / zij concerten en recitals kan geven met klem aan om les te blijven nemen.
Een leraar ziet zonder moeite wat je wel en wat je niet kunt spelen. Zijn oordeel is een prima maatstaf. Want cijfers worden soms op niet erg relevante gronden toegekend. Zo heb ik wel toelichtingen op een moeilijkheidsgraad gezien, waarin de toegekende moeiklijkheidsgraad gemotiveerd werd met het in de muziek voorkomen van akkoorden die meer dan een octaaf overspannen. Dat is natuurljk lang niet voor iedereen een  probleem en daar kun je ook wel omheen! Mijn huidige leraar laat me ook stukken spelen waarvan ik dacht dat ze boven mijn niveau lagen, maar het lukt toch. Kortom een cijfer bij een stuk muziek is niet zaligmakend!
In feite inspireert mijn leraar mij behoorlijk! Zoals gezegd studeer ik nu muziek waarvan ik niet wist dat ik die in mij had, maar verder neemt hij alle muziek serieus. Ik speel nu ook de muziek van Scott Joplin. Mijn leraar stimuleert me zelfs sterk om die te spelen, want die muziek is helemaal niet makkelijk. Een van de specifieke moeilijkheden van die muziek is het moeten overbruggen van grote afstanden in de linkerhand. En daarom is Joplin een goede oefening voor mnet name Chopin! Zo zie je maar weer.
Ik ga nog even door op het kopen of printen van bladmuziek.
Het zelf uitprinten van bladmuziek (de meest utgebreide bron daarvoor is nog steeds http://www.imslp.org) is overigens een relatief kostbare zaak, gegeven de prijs van printerinkt.
U kunt als alternatief ook PDF's downladen en vanaf uw tablet spelen. Het is even wennen, maar met een 10 inch tablet gaat het eigenlijk best. Je kunt zo een uitgebreide collectie bladmuziek ook nog eens overal mee naar toe nemen. Voor Android is er een erg handige app waarmee de site van imslp (zoek op imslp in de Play store) erg goed toegankelijk gemaakt is en de muziek mooi gesorteerd op je tablet verschijnt. Of die app ook voor de iPad bestaat weet ik niet. Ik ben een adept van Open Source!
En als u toch bladmuziek gaat kopen, kijk dan vooral ook eens op Amerikaanse sites. De eerder genoemde site (http://www.sheetmusicplus.com) heeft erg veel en doorgaans (ook rekening houdend met verzendkosten) tegen lagere prijzen dan Nederlandse winkels, voor zover er nog goede winkels voor bladmuziek in Nederland zijn! Je moet er dan een week of twee op wachten, maar dan heb je ook wat. Ze verkopen daar bijvoorbeeld boeken met (klassieke) bladmuziek van de Amerikaanse uitgever Schirmer. Die zijn altijd goedkoop, en toch zijn hun boeken naar mijn ervaring altijd prima gedrukt en zijn ze voorzien van vingerzettingen waar nodig. Ik heb er inmiddels diverse van. In Nederland heb ik ze nog niet gezien.
Ik houd me aanbevolen voor nuttige tips op het gebied van bladmuziek en de aanschaf ervan. Hierboven staat mijn bescheiden bijdrage aan dit onderwerp.

De inhuldiging van de Koning

De abdicatie van Koningin Beatrix en de inhuldiging van Koning Willem-Alexander verliepen goed, voor Nederlandse begrippen zelfs erg goed. De puntjes van kritiek die ik hieronder nog geef hebben alleen te maken met onze klunzige poldermentaliteit. Maar allereerst de hulde. De Oranjes en hun naasten deden alles, zonder uitzondering, perfect. Daar is werkelijk niets op aan te merken. Ook prinses Beatrix (na haar abdicatie dus) liet af en toe emotie zien, en zo hoort het! Maar ja, hoe kun je onbewogen blijven onder een langdurig applaus in de Nieuwe Kerk?
De Koning deed zijn deel van de plechtigheid voortreffelijk. Daar was niets op aan te merken. Zijn toespraak was ook helder en duidelijk.
En dan waren er nog de kamerleden die "principieel" geen eed of belofte aan de Koning wensten af te leggen. De NOS heeft zich wat dat betreft ook gedragen zoals het hoort. Deze zielepoten (wat doen die eigenlijk in een constitutionele monarchie?) werden straal genegeerd door camera's en commentatoren. Hulde daarvoor!
Op de Dam liep ook nog een juffrouw rond die haar naam niet eens durfde te noemen, maar de schuilnaam "Joanna" gebruikte, en zich "studente" noemde. Wat zou ze eigenljk studeren, als haar hoedanigheid als "studente" relevant was? Of wilde ze alleen een intellectuele indruk maken? Wat ik haar op de radio heb horen zeggen getuigt in ieder geval niet van academisch intellect. Zij meende kennelijk dat de Vrijheid van Meningsuiting een mooi middel is om gratis publiciteit binnen te halen. Maar daar is dat grondrecht niet voor bedoeld! Zij is dan ook terecht (al moest de politie namens de burgemeester na afloop excuses maken) een paar uur opgeborgen, zodat we zonder wanklanken van het gebeuren konden genieten. 
En nu een paar minpuntjes die de Oranjes niet aan te rekenen zijn, maar de organisatoren. Die moeten echt nog eens naar een grote plechtigheid in London gaan kijken. Daar zou je nooit de gasten zien arriveren in verschillende auto's door elkaar. Bij ons wel. Je zag een busje, daar achter weer een normale auto, vervolgens weer zo'n busje, daarna een voertuig waar - schaamteloos -  levensgroot de naam van de vervoeder op stond enzovoort. Nee heren organisatoren, dat was een Koninklijke plechtigheid niet waardig. Dan horen alle voertuigen gelijk te zijn, en niet voorzien te zijn van handelsreklame. Bovendien liep de ene begeleider van de koninklijke gasten op het tapijt, en een ander er weer naast. Heren toch!
De tv rapportage was goed, maar de NOS haalt het helaas niet bij de BBC. Niet alleen in natuurfilms, maar ook bij grote evenementen heeft de Britse omroep keer op keer aangetoond de norm te kunnen stellen en iedere volgende keer de lat weer hoger te kunnen leggen.
Neem nu het Koninklijke huwelijk van prins William. Dat was perfect geregisseerd en in beeld gebracht. De limousines met de bruid en de bruidegom vertrokken op verschillende tijdstippen van de verschillende locaties, omdat de routes verschillend van lengte waren, maar kwamen (in een gesplitst beeld) op exact hetzelfde moment bij de kerk aan. En zo hoort het! Niet zoals we hier hebben moeten slikken. De commentatoren zeiden dat "een aantal gasten niet in de juiste volgorde kan arriveren omdat ze vast zitten in het verkeer". Verkeer? Hoe bedoelt u? Er hoort geen verkeer te zijn op de belangrijke routes op zo'n dag!
Dat waren de opmerkingen over de situaties waar de rest van de wereld de wenkbrouwen bij heeft opgerokken. De plechtigheden werden overigens mooi in beeld gebracht. Ook de Koningsvaart was goed te volgen en zelfs het Koningslied was niet het dieptepunt waar velen voor gevreesd hadden. Al met al een mooie dag. Leve de Koning!

Gratis WIFi in 37 steden?

Het bedrijf Bullseye schreeuwt luidruchtig in de landelijke pers dat het "gratis" WiFi gaat verzorgen in de centra van 37 Nederlandse steden. Dat is nogal wat. En het is dit jaar al klaar! Dat is nog veel meer! Als nauw betrokkene bij Wireless Leiden kan ik u verzekeren dat dit project mislukt of waarschijnlijk zelfs helemaal niet van start gaat. De heren staan met vette dollartekens op hun website en ze komen nog uit de IT wereld ook! Dan zouden ze toch beter moeten weten! Het is al tig keer in Nederland geprobeerd en al die keren mislukt. Alleen het non-profit community netwerk van Wireless Leiden draait al (ruim) tien jaar.

Laten we eens stap voor stap naar het 37-steden project kijken. Eerst maar even het grootste struikelblok: gratis internet bestaat niet. Dat weten we allemaal. Daar hebben de heren het volgende op gevonden: er wordt elke 5 minuten een advertentie vertoond door middel van een pop-up. Die kunnen we misschien nog blokkeren via een ad-blocker (afhankelijk van de browser die we gebruiken). Maar als we via een app aan het internetten zijn (en mobiele browsers zijn overigens ook apps) krijgen we iedere 5 minuten een push-bericht met een advertentie. Nou ik verheug me al op dat "gratis" internet! "Gratis is niet duur, dus er mag wat tegenover staan" denken de heren bij Bullseye kennelijk.

Er is ooit eens een bedrijf geweest dat luid schreeuwend heeft aangekondigd dat het gratis mobiele telefonie zou gaan aanbieden. Er zou dan alleen tijdens gesprekken iedere vijf minuten (of misschien vaker) een korte reclame-boodschap ten gehore gebracht worden. Dat klinkt bekend! Misschien was dat wel een idee van dezelfde IT-specialisten. Hoe dan ook, niemand heeft er na de aankondiging nog iets van gehoord, en het is er nooit gekomen. Wie wil dat nou! Reclames tetterend door je telefoongesprek! En - om terug te komen op het gratis WiFi-internet: wie wil er nou elke vijf minuten een pop-up of een push bericht door zijn internet! 

Maar dit was maar een aanloopje tot de echte problemen waar de heren tegenaan gaan lopen. Ik ken de problemen bij het aanleggen van een WiFi-netwerk echt wel vrij goed, vanuit mijn ervaring in  Wireless Leiden, een non-profit stichting die een WiFi netwerk bouwt en beheert met vrijwilligers.

Laten we eens beginnen met de dekking. Om het centrum van een niet al te grote stad redelijk dekking te geven heb je toch zeker 50 steunpunten ("nodes") nodig. Wij bouwen zo'n node voor de materiaalkosten, ongeveer EUR 1000. Als we een nieuwe node willen bouwen zoeken we er een sponsor voor, die de materiaalkosten betaalt.

Het internet dat op ons netwerk staat wordt ook gesponsord, want gratis internet bestaat nu eenmaal niet. Wij zetten - uit veiligheidsoverwegingen en omdat sommige sponsors dat vragen - alleen de poorten 80 en 443 open (in mensentaal: we laten alleen http- en https-verkeer door). De wijze IT-ers laten alles door en lopen dus al snel tegen een veiligheidsprobleem op.

Nodes moeten natuurlijk ergens staan. Wij krijgen als non-profit en community-organisatie gratis toegang tot mooie locaties. En het is ons al ongeveer 100 keer gelukt om een mooie locatie te vinden. Maar de heren met die zo duidelijk zichtbare dollartekens in de ogen moeten natuurlijk wel voor een locatie betalen, en zijn waarschijnlijk lang niet overal welkom.

Stel dat ze die hobbel toch weten te nemen, dan komen we aan de kosten. Ik heb al gezegd dat een node aan materiaal ongeveer EUR 1000 kost, maar commerciële partijen vragen er ongeveer EUR 10.000 voor. Gelooft u mij maar dat ik dat uit de eerste hand weet.
Dan kunnen we gaan rekenen: 50 nodes per stad, maal EUR 10.000, maal 37 steden. Ik krijg daar EUR 18.500.000 uit.

Wie wil dat financieren? Waarschijnlijk niemand. Denkt u maar terug aan die gratis mobiele telefonie. Die is gestrand. Niemand wilde reclame-getetter door zijn telefoongesprekken heen. Zo wil ook niemand gratis internet dat iedere vijf minuten op hinderlijke en indringende wijze wordt onderbroken. Dan zijn we dus weer terug bij mijn uitgangspunt: dat gratis WiFi-internet in 37 Nederlandse steden (inclusief Leiden overigens) komt er never nooit niet. Er zal geen financiering te vinden zijn. Kijk naar Groningen, Rotterdam en noem de steden verder maar op.

Tenslotte nog een loose end. Je kunt zoveel nodes neerzetten als je wilt, maar er zijn er altijd wel een paar die "het niet doen".  " Node XXX doet het niet" krijg je dan te horen of te lezen. Dan zal er iemand maatregelen moeten nemen. Vaak kunnen problemen gelukkig online worden opgelost, maar soms lukt dat ook niet. Dan zal er iemand heen moeten om het probleem ter plaatse op te lossen. Dat noem je beheer. Hebben de wijze heren met IT-achtergrond daar ook al aan gedacht? Het is echt nodig, en vrijwilligers zullen ze niet krijgen mnet die dikke dollartekens op hun gezichten. 

Nou, ik stop er maar mee. De verdere problemen moeten ze zelf maar ontdekken. Wij hebben in Leiden een goed draaiend netwerk van ongeveer 100 nodes, dat ook nog eens goed beheerd wordt. We zijn benieuwd of dat geschreeuw in de pers van de afgelopen dagen ooit tot iets concreets zal leiden! De kans lijkt me klein, erg klein.

Elpees digitaliseren

Ik heb vorig jaar (of misschien begon ik er wel in 2011 mee) een groot deel van mijn negatieven en dia's gedigitaliseerd. Dat project is wel zo ongeveer voltooid, voor zover ik nog interesse had in die foto's. Ik ben daarom nu begonnen aan een project dat ook al jarenlang op de agenda staat: het digitaliseren van mijn grammofoonplaten. Het is net zoiets als die foto's: bezint eer ge begint! Want dat is ook een gigantische klus!

Ik ben begonnen met een paar platen waarvoor ik op dat moment de grootste belangstelling had om er een digitale kopie van te krijgen. Maar als je zo kris-kras door je collectie gaat wordt het een chaos. Wat ik nu dus doe is mijn collectie (die netjes alfabetisch in de kast staat op uitvoerende (jazz) of componist (klassiek) gewoon helemaal doornemen en eens en voor al te beslissen welke elpees ik wil digitaliseren en in welke ik nu onvoldoende interesse heb. In twijfelgevallen doe ik ze wel, want later kom je er niet meer toe. Bovendien blijft er anders een aantal platen over die weer overal verspreid tussen de rest staan, waardoor de hele stapel nog een keer zou moeten doornemen.

Ik ben nu systematisch bezig met de jazz-collectie, alfabetisch op uitvoerenden, en ik ben nu bij de M. Ik schat dat ik (wat de jazz betreft) ongeveer op een derde tot de helft ben van wat ik wil doen. Maar de rest van 2013 geef ik aan dit project prioriteit. Want na de jazz volgen nog de klassieke platen en de "diversen". Maar langer dan een jaar hou je zoiets niet vol, dus dit jaar moet het af.

Hoe ga ik te werk? Ik heb nog een uitstekende platenspeler, dus dat is al heel wat. Maar die kun je niet op je computer aansluiten. Je hebt een voorversterker nodig (tenzij je een kant-en-klare platenspeler met usb-uitgang koopt, waarvan je overigens niet weet wat hij met je platen doet. (En je hebt weer een apparaat erbij in huis!). Wat zou het handig zijn als je de uitgang van ge goede oude platenspeler in een usb-ingang van je computer kon steken!

Tot mijn verbazing heb ik voor ongeveer EUR 25 een piepklein apparaatje gevonden waar je aan de ene kant je platenspeler insteekt (RCA-stekker plus aarde) en het snoer dat er aan de andere kant uit komt kun je in een usb-poort steken! Precies wat ik nodig had! Dat heb ik al een half jaar geleden gekocht, dus u kunt nagaan wat er allemaal eerst nog af moest. En nu is het al niet meer te koop bij de webwinkel waar ik het toen heb gekocht. Het heet iConnex. Daar moet u dus op googelen. Het heeft overigens niets met Apple te maken.

Het signaal dat je daarmee in je usb-poort krijgt kun je het best opnemen, en later bewerken, met Audacity (een programma dat bestaat voor alle serieuze besturingssystemen; zelfs voor Windows!). Het lukt mij daarmee helaas niet om tijdens de opname mee te luisteren, dus ik zet de opname in Audacity aan, zet kant 1 van de plaat op, en wanneer ik aan mijn scherm zie dat kant 1 is afgelopen, loop ik rustig naar de draaitafel, draai de plaat om en ga weer zitten. Ik neem dus twee kanten van een plaat achter elkaar op. Wat je teveel opneemt is er erg makkelijk weer uit te knippen. Je kunt rustig tijdens het opnemen iets anders gaan doen, maar zorg wel dat je computerscherm zichtbaar is.

Als de opname klaar is moet je hem (in de terminologie van  Audacity) exporteren. Dat duurt voor twee kanten van een plaat 10-15 minuten. Weer een hoofdstukje lezen dus. Je kunt nog een plaat opnemen, of gelijk gaan knippen en plakken. Dat is erg simpel, alleen duurt het vrij lang.

Je knipt aan het begin van de opname het lege stukje eraf, gaat naar het einde van het eerste nummer (makkelijk op het oog te vinden) en zet daar je cursor neer. Je selecteert nu het stuk van het begin tot de cursorpositie, versterkt dat geselecteerde deel tot er net geen overbelasting optreedt (de standaard instelling bij "versterken"; dat zit onder "effecten") en exporteert vervolgens de selectie. Dat versterken doe ik omdat het geluidsniveau van de diverse platen erg verschilt, en je dus voor elke MP3 die je maakt later je versterker op een andere stand zou moeten zetten. Voordat je definitief opslaat kun je de MP3-tags in orde maken.

Een nummer van 3 minuten (nogal standaard vroeger) opslaan duurt ongeveer een minuut. Het werk dat je nog moet doen na het maken van de opname bestaat dus voornamelijk uit wachten. Ik sla alles als het klaar is op een externe usb-disk op, die ik op mijn versterker kan aansluiten. Je kunt van de MP's natuurlijk ook cd's maken. Maar maak voorla een reserve kopie! Als je dit werk een tijdje doet besef je wat een ramp het zou zijn als alles verloren zou gaan door een disk die het begeeft!

Klaar! Weer een plaat af. Nu nog maar 99 te doen (om eens een getal te noemen). Ik trek dit hele jaar voor het project uit. Het leuke is wel dat je allerlei platen herontdekt en dat er een wereld van herinneringen voor je open gaat, want ik heb de meeste van die platen al in  tientallen jaren niet meer gehoord. De kwaliteit van de MP3-opnames is ronduit goed, eigenlijk uitstekend, als de plaat niet vol krassen zit. En dat zitten ze bij mij niet.